Categoría: Uncategorized
-
O que os espellos non revelan: proxeccións, malentendidos e encontros co outro
Había unha muller, chamémola Rosalía, que chegou á consulta un luns de choiva, cun sorriso afiado e unha voz que repiqueteaba entre a ironía e a tristeza tanto como as gotas de choiva nos cristais da fiestra. Dixo que viña porque o seu mozo a acusaba de non querelo dabondo.…
-
A ferida que abre os ollos (ou da imposibilidade de amar sen destruír?)
O amor, tal e como o pensaron os gregos, nunca foi puro nin inocente. Sempre naceu entre opostos, entre ausencias e excesos. No principio foi Himeneo. Ou tal vez foi Eros, que nunca naceu sen dor. O seu nacemento non foi un accidente feliz: foi o resultado violento e ensoñado…
-
Aquiles de Troya en el diván (o el hombre que soñó que era un héroe)
A veces, en consulta, ocurre algo extraño: un paciente no habla del todo como él mismo, y un terapeuta no escucha del todo como quien tiene el saber. Ambos se adentran —por así decirlo— en un sueño compartido, en un pacto. No en un pacto como en el de la…
-
Ánforas do pasado e ánforas do futuro. A terapia: atlas da memoria viva e os museos de palabras
⸻ Entro no museo como quen se adentra no andel da súa propia memoria. Hai vitrinas que conservan ánforas de barro e vitrinas que conservan ánforas de silencio. Nunha delas vive unha escena diminuta: Atenea en posición de estatua votiva, Odiseo pingando auga invisible, e Nausicaa que estende a man…
-
Querer cambiar, resistirse a cambiar: unha historia entre o vento e a memoria
«Catro cousas hai no mundoque revolven o sentido,amar e non ser amadoquerer e non ser querido». ‘Catro Cousas’, Caamaño&Ameixeiras y Rodrigo Cuevas Hai domingos que veñen do pasado. Ese día, Elena colleu a bicicleta e cruzou a cidade mentres o vento do mar batía nos cristais dos semáforos e chovía,…
-
O segredo como relato: o que non se conta e segue actuando
Hai silencios que pesan. Non son os que se escoitan, senón os que se herdaron de outras relacións pasadas. Silencios como paredes pintadas dunha casa vella: alguén pasou por riba, mais nunca quitou a pintura anterior. E un medra alí, artellado nese palimpsesto, sen saber por que se fala baixo…
Psicólogo en Santiago de Compostela - Rodrigo Conde Miguélez | Terapia y Orientación Psicológica 