Categoría: Uncategorized
-
O nó invisible e os manuais
Era un día de chuvia miúda, desas que mollan sen que o penses. Clara chegou ao consultorio coa gabardina empapada e unha bolsa de plástico no colo. Non traía pan nin leite, nin recados, aínda que iso parecía. Sentou, pousou a bolsa no chan e quedou calada un intre, coma…
-
Pequena variación sobre o arte de alonxarse
(ou como a distancia non é o final do amor, senón o seu punto de fuga) A superstición de estar sempre Lucía tiña sobre corenta anos e unha vida, digamos, ben levada. Un traballo que a impulsaba, algo de confianza no futuro, e unha gata que durmía enriba dos libros,…
-
Idiomas emocionales: entre el afecto «crudo» y lo que nuestra cultura nos enseña a sentir.
Bajo la sombra de un Baobab palidecía un hombre que no decía “estoy triste”. Estaba sentado junto al fuego, masticando despacio un trozo de carne. Hablaba de la caminata de esa mañana, del calor que le golpeaba la frente, de la barriga vacía antes de cazar, del momento en que…
-
El huésped invisible.
Una historia sobre lo que dejamos dentro del otro 7-8 minutos de lectura. La paciente entró esa mañana como quien llega tarde a sí misma. Tenía ojeras de alguien que ha estado despierta con una conversación que no termina, una discusión que no cesa, pero que no ocurre fuera, sino…
-
Non amarás, Turandot.
“Ao mencer vencerei” canta o príncipe, mais a vitoria verdadeira non parece ser vencer ao outro, senón sobrevivir ao amor sen destruírse. — Santiago, agosto. Vacacións, aire denso. O sol sae tarde, como se tamén temese perder algo. Ninguén durme en Santiago. I. A historia inconclusa A última ópera de…
-
A palilleira de Camariñas e o dobre da alma
Non sei se foi un soño, unha regresión, ou se simplemente estaba canso de min. Só lembro que chovía en Camariñas, e que entre a néboa do mar aparecía unha figura sentada cunha almofada no colo e os dedos voando coma paxaros invisibles sobre as aguas espumosas do encaixe que…
