-
El mito de la independencia humana persiste a pesar de que es imposible la vida humana y el desarrollo de nuestras capacidades sin los demás. Esta afirmación puede parecer controvertida a primera vista, al menos en las sociedades occidentales, ya que a menudo se nos ha inculcado la importancia de la independencia personal. Sin embargo,…
-
Rostro absoluto, firmeza mentida del espejo.El espejo se olvida del sonido y de la nochey su puerta al cambiante pontífice entreabreMáscara y río, grifo de los sueños… Narciso en el acorde último de las flautas. Lezama Lima I. El muchacho que no pudo apartar la mirada En el claro del bosque, junto al agua inmóvil,…
-
El primer día que Marta cruzó la puerta, el aire temblaba un poco. No por el viento de la calle, sino por esa brisa callada que traen algunas personas cuando llegan a un lugar donde se va a hablar de lo que duele. Venía con un cuaderno, como si llevara ahí los nudos y los…
-
1. O rapaz do espello de fume Chamábase Joaquín. Ou iso dixo. Sentou na consulta coma quen chega a unha casa allea, coa mirada adestrada para parecer segura. Contoume que estaba canso de non ser suficiente. Non para el, senón para os outros. Para Instagram. Para os seus pais. Para a rapaza coa que falaba…
-
Unha muller, ao sentar por primeira vez na consulta, dixo: “É que non podo máis”. Así, sen comiñas nin adornos, saída do peito nese esperanzado camiño na busca de interlocutor. Unha frase de rúa, de filme de sobremesa, de canción de verbena. O que os máis cínicos chamarían un cliché. Pero no seu rostro, non…
-
Sobre o que se espera dunha primeira sesión psicolóxica O rapaz entrou na consulta cun ruído nos zapatos, como se a culpa lle chirriase entre os pasos. Non traía papel ningún, pero tiña preparada unha frase de guión: —Non sei se isto é para min. Sentou mirando o reloxo como quen espera nunha sala de…
-
Hai un río baixo Santiago que poucos coñecen. Ou mais ben, todos saben del mais non sempre reparan. Non leva auga, leva historias. Din que cando alguén se asoma ao seu leito de pedra, pode escoitar os nomes que nunca se pronunciaron en voz alta e sentir cómo a corrente leva e trae lembranzas coma…
-
–Esta entrada é un divertimento de fin de semana. Onde se fala dalguns aspectos comuns nas relacións pero dunha maneira ficcionada. El otro día me desperté convencido de que había mordido a mi pareja mientras dormía. No físicamente, claro. Fue un mordisco metafísico. Psicológico. Una especie de sabotaje amoroso de los que uno ejecuta en…
-
Había unha muller, chamémola Rosalía, que chegou á consulta un luns de choiva, cun sorriso afiado e unha voz que repiqueteaba entre a ironía e a tristeza tanto como as gotas de choiva nos cristais da fiestra. Dixo que viña porque o seu mozo a acusaba de non querelo dabondo. Ela, que me contaba como…
-
O amor, tal e como o pensaron os gregos, nunca foi puro nin inocente. Sempre naceu entre opostos, entre ausencias e excesos. No principio foi Himeneo. Ou tal vez foi Eros, que nunca naceu sen dor. O seu nacemento non foi un accidente feliz: foi o resultado violento e ensoñado dunha unión improbable entre Poros, a…
-
A veces, en consulta, ocurre algo extraño: un paciente no habla del todo como él mismo, y un terapeuta no escucha del todo como quien tiene el saber. Ambos se adentran —por así decirlo— en un sueño compartido, en un pacto. No en un pacto como en el de la lectura en el que uno…
Psicólogo en Santiago de Compostela - Rodrigo Conde Miguélez | Terapia y Orientación Psicológica 